عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ: یُقَالُ لِصَاحِبِ الْقُرْآنِ اقْرَأْ وَارْتَقِ وَرَتِّلْ كَمَا كُنْتَ تُرَتِّلُ فِی الدُّنْیَا فَإِنَّ مَنْزِلَكَ عِنْدَ آخِرِ آیَةٍ تَقْرَؤُهَا(1)
 رسول اکرم (صلی الله علیه و سلم) فرمودند : (( روز قیامت به صاحب و اهل قرآن (2) گفته می شود : قرآن را بخوان و به درجات والای بهشت بالا برو و با ترتیل و آهستگی بخوان همچنانکه در دنیا با ترتیل می خواندی. مقام و منزلت تو در جایی است که هنگام خواندن آخرین آیه به آنجا برسی.)) ظاهرا مراد از اهل قرآن (صاحب قرآن) حافظ قرآن است و ملا علی قاری (رحمه الله) با تفصیل بسیار این امر را ثابت کرده که این فضیلت مخصوص حافظان است و کسانی که از روی قرآن می خوانند در آن داخل نیستند. اول به این لحاظ که لفظ "صاحب قرآن" به آن اشاره می کند. دوم از این وجه که در روایت مسند احمد مذکور است: « حتی یقرأ شیئا معه»(تا اینکه آنچه از قرآن با او همراه است، بخواند)، از این جمله بهتر ثابت می شود که منظور حدیث، حافظ قرآن است گرچه آن کسانی که از روی قرآن به کثرت می خوانند و بسیار تلاوت می کنند نیز ممکن است در حدیث داخل باشند.


(1)- رواه احمد و الترمذی و ابوداوود وابن حبان فی صحیحه
(2)- در صدر اسلام به خاطرسپارندگانِ قرآن را "حافظ" نمی خواندند و با واژه هایی چون "جماع القرآن"،"قراءالقرآن"و "الماهرفی القرآن" از آنان یاد می کردند. واژه ی حافظ پس از قرن اول یا نیمه ی دوم قرن هجری، در این معنا به کار گرفته شد.